• بنا به برخى از اقوال، مقام ابراهيم تا فتح مكه داخل كعبه بوده و پس از فتح، رسول خدا (ص) آن را درآورد و كنار كعبه، نزديك در نصب كرد. زمانى كه آيه «وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلّىً؛ از مقام ابراهیم، عبادتگاهی برای خود انتخاب کنید» نازل شد، آن حضرت دستور داد تا مقام را جايى كه اكنون قرار گرفته انتقال دهند. نقل هاى ديگر حاكى از آن است كه تا زمان خليفه دوم، مقام ابراهیم به كعبه چسبيده بوده و وى آن را به اين محل منتقل كرده است. اين نقل هاى متفاوت، زمينه نظريه تغيير محل مقام را فراهم كرد.
• از بررسى منابع تاريخى چنين برداشت می شود كه مقام ابراهيم (ع) از دوران آن حضرت تاكنون به جز يك مورد، جابه جا نشده و آن نيز در دوران خليفه دوم بوده است كه سيل عظيمى وارد مسجدالحرام شد. اين سيل به نام «امّ نهشل» مشهور شد، چرا كه وى در اين سيل غرق گرديد. سيل مسجد را گرفت و مقام ابراهيم را از جاى خود كند كه بعداً آن را در پايين مكه پيدا كردند. زمانى كه خليفه از اين ماجرا آگاه شد، در رمضان سال 17 به مكه آمد و پس از تحقيق از محلّ اصلى آن، مقام را به آنجا برگرداند. وى پايه اى ساخت و مقام را به جاى خود منتقل كرد كه تا امروز همچنان در همانجا باقى است.
• در سال 202 ق. نيز سيل عظيم ديگرى آمد و پايه هاى مقام را خراب كرد ولى آن را از جاى خود نكند. در دوران «مهدى عباسى» براى محافظت بيشتر، پايين و بخش بالاى مقام را زر اندود و در سال 206 هجرى نيز مجدداً آن را مطلّا كردند.
• درباره انتقال مقام به نقطه ديگر مسجد، در حوالى سال هاى 1377 تا 1380 قمرى، بحث هاى زيادى ميان علماى اهل سنت صورت گرفت. ابتدا قرار بود كه مقام به مقصورهاى كه در نزديكى باب بنى شيبه ساخته شد، منتقل شود؛ اما به دليل مخالفت عمومى علماى اسلامى در ساير نقاط با اين اقدام و تأكيد بر ابقاى آن در محل قبلى و البته در مقصوره فلزى موجود، دولت سعودى به اجبار پذيرفت تا آن را در بناى كوچك ترى كه امروزه موجود است، قرار دهد.