برچسب معرفی حجر الاسود
زبان: فارسی

معرفی حجرالاسود

معرفی حجرالاسود

حجرالاسود يا سنگ سياه، يكي از نقاط بسيار مقدس مسجدالحرام بوده و در ركن شرقي كعبه كه ركن حجر الاسود نام دارد در ارتفاع يك و نيم مترى قرار گرفته است.

اين سنگ حدود نيم ذراع روي ركن كعبه قرار داده شده است. آن چنانكه در اين باره گفته‏ اند: مقدار طول حجرالأسود، نيم ذراع و عرض آن ثلث ذراع، يك قيراط كم، می باشد.

حجرالأسود نقطه آغاز و پايان طواف می باشد كه تا چند سال پيش، به موازات آن روي زمين سنگ سياه رنگي (از مقابل حجرالاسود تا انتهاى صحن مسجد) كشيده شده بود كه به هدف جلوگيرى از ازدحام برداشته شد. به علاوه، چراغى سبز رنگ بر ديوار مسجد برابر حجرالأسود نصب شده تا راهنماى طواف كنندگان باشد.

حجرالاسود در گذر تاريخ

حجرالأسود در حادثه تخريب مختصر كعبه، كه پنج سال پيش از بعثت پیامبر اکرم (ص) صورت گرفت، در فاصله اى دور از مسجد واقع شد. هنگام نصب آن در جاى خود، قريش به نزاع پرداختند، اما با درايت رسول خدا (ص)، و انتقال آن توسط عباى مبارك به طورى كه همه سران طوايف گوشه ‏اى از آن را گرفته بودند، همه قريش در فضيلت آن سهيم شدند و عاقبت به دست خود آن حضرت نصب گرديد.

در سال 317 قمرى يكى از فرقه هاى منسوب به اسماعيليان كه به قرامطه شهرت داشت، حجرالأسود را از كنار كعبه برداشت و به احساء عربستان بردند، اين گروه به مدت 22 سال - تا سال 339 هجرى - سنگ را در آنجا نگاه داشت و سپس در عيد قربان همين سال، آن را به جاى نخست باز گرداند. پس از آن، طى سال هاى پياپى، حجرالاسود به طور عمد يا غير عمد از جاى خود كنده شد و هر بار اجزايى از آن خرد و جدا گرديد.

يكبار در سال 363 ق يك رومى (به احتمال زياد مسيحى) به مكه آمده و در وقت خلوتى مسجد، ضربه ‏اى به آن زد. در محرم سال 1351 ق نيز شخصی، قطعه‏ اى از حَجرالاسود، پرده كعبه و نقره پلكان كعبه را برداشت كه او را دستگير و اعدام كردند.

به مرور زمان و در اثر تحوّلات و تغييرات، از حجمِ نخستينِ اين سنگ كاسته شد و حتى به چند پاره تقسيم گرديد كه آخرين بار قسمت هاى مختلف آن را به يكديگر متصل كردند و آن را در محفظه‏ اى نقره ‏اى قرار دادند. در تاريخ نقل است پس از آنكه كعبه در زمان حكومت عبدالله بن زبير آتش گرفت، حجر الاسود سه قسمت شد و پس از آن ابن زبير آن را در يك محفظه نقره اي قرار داد. در حال حاضر تنها به آن اندازه كه براى بوسيدن و استلام لازم است، جاى گذاشته اند و روي حجر را با ماده اي شفاف جهت حفاظت آن پوشانده اند.