ناودان طلا در روايات
• امام باقر (ع) هرگاه به ناودان نگاه می كرد، چنین دعا می فرمود:
«اللَّهُمَّ أَعْتِقْ رَقَبَتِي مِنَ النَّارِ، وَ أَوْسِعْ عَلَيَّ مِنْ رِزْقِكَ الْحَلَالِ، وَ ادْرَأْ عَنِّي شَرَّ فَسَقَةِ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ، وَ أَدْخِلْنِي الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ؛
«خدایا! مرا از آتش (دوزخ) رهایی بخش، و از روزی حلالت بر من گشایش فرما، و شرّ بدکاران از جن و انس را از من دور کن، و به رحمتت مرا به بهشت درآر.»
• شيخ كلينى (ره) از ابوبلال مكى نقل كرده است كه می گويد: امام صادق (ع) را ديدم كه داخل حجر اسماعیل شده و در فاصله دو ذراع از كعبه، مشغول به نماز شد. عرض كردم: من تاكنون هيچ يك از اهل بيت شما را نديده ام كه روبه روى ناودان نماز بخواند! حضرت فرمود: اينجا محل نماز شبر و شبير فرزندان هارون است. لذا معلوم می شود كه بهترين جاى حجر، زير ناودان است.
• دعاى كسى در زير اين ناودان رد نمی شود؛ از اين رو، نسبت به آن سفارش زياد شده است.
• امام صادق (ع) می فرمايد: «زير ناودان جايگاه جبرئيل است و جبرئيل از آنجا اجازه تشرّف به محضر پيامبر (ص) را می يافت».
• از ابو نعيم انصارى از امام زمان (ع) روايت شده است كه امام (ع) با اشاره به حِجر و به سمت ناودان فرمود: «امام زين العابدين (ع) در سجده خود در اين مكان می گفت: بنده ناچيزت، در آستان توست. نيازمندت، به آستان توست. از تو می خواهم آنچه را كه جز تو بر آن، توانا نيست.»
• ابن شهر آشوب در المناقب - به نقل از طاووس فقيه -: امام زين العابدين (ع) را در حِجر ديدم كه نماز می خواند و چنين دعا می كرد: «بنده ناچيز تو، به درگاه توست. اسير تو، در آستانه توست. نيازمند تو، به درگاه توست. گداى تو، به آستانه توست. نزد تو شكايتى دارد، كه بر تو پنهان نيست».
• على بن مزيد بيّاع سابُرى: امام صادق (ع) را در حِجر، زير ناودان ديدم كه رو به طرف كعبه، دستان خويش را گشوده بود و چنين دعا می كرد: «خدايا! بر ناتوانى و بيچارگى من، ترحّم كن. پروردگارا! مرا از رحمت خويش، دو نصيب عطا كن و از روزىِ گسترده ات بر من ببار و شرّ فاسقانِ جن و انس و شرّ فاسقان عرب و عجم را از من دور كن. خدايا! روزىِ مرا گشاده گردان و بر من سخت مگير. خدايا! بر من رحمت آور و عذابم مكن. از من خشنود باش و بر من خشم مگير. تو شنواى دعا و نزديك و اجابت كننده اى».
معصومان (ع) و ناودان كعبه
• پيامبر اکرم (ص): ايشان وقتي در طواف به محاذات ناودان می رسيدند، می گفتند:
اللّهم انّي اسألك الراحة عند الموت والعفو عند الحساب؛ خدایا! از تو آرامش در هنگام مرگ و عفو در هنگام حساب (قیامت) را مسئلت می کنم.»
•بياع سابري می گويد: امام صادق (ع) را ديدم در حجر اسماعيل زير ناودان درحاليكه رو به كعبه بود و دست هايش را نيز گشوده بود، ميفرمود:
«اللّهم ارحم ضعفي و قلّة حيلتي، اللّهم انزل عليّ كفلين من رحمتك، و ادرر علي من رزقك الواسع، و ادرأ عنّي شر فتنة الجن و الانس و شر فتنة العرب و العجم، اللّهم اوسع عليّ من الرزق و لاتقتر عليّ، اللّهم ارحمني و لا تعذّبني، ارض عنّي و لا تسخط عليّ، إنك سميع الدعاء قريب مجيب».
«خدایا! بر ضعف و ناتوانی من رحم کن و بر بی چارگی من نظر لطف داشته باش. بارالها! دو چندان از رحمتت را بر من نازل فرما و از روزی گسترده ات به من عطا کن. شر فتنه های جن و انسان و شر فتنه های عرب و عجم را از من دور نما. پروردگارا! روزی ام را وسعت بده و بر من تنگ مگیر. خدایا! به من رحم کن و مرا عذاب مده، از من خشنود باش و بر من خشم مگیر، چرا که تو شنونده ی دعا و نزدیک اجابتکننده ای.»
•ابو نعيم انصاري از قول امام زمان (ع) ميگويد: امام سجاد (ع) در حجر اسماعيل زير ناودان در سجده اين دعا را می خواندند:
«عبيدك بفنائك سائلك بفنائك يسألك ما لا يقدر عليه غيرك؛ بنده ی تو در پیشگاهت، سائل تو در حضورت، از تو درخواست می کند آنچه را که جز تو کسی قدرت بر آن ندارد.»