در روايات، تأكيد زيادى بر بخشش گناهانِ افراد حاضر در عرفات در روز عرفه شده است.
پيامبر (ص) در عرفات، وقوف كرد. نزديك غروب خورشيد، فرمود: «اى بلال! مردم را خاموش كن تا به سخنم گوش دهند». بلال، برخاست و گفت: به سخن پيامبر خدا، گوش فرا دهيد.
ايشان فرمود: «اى مردم! جبرئيل، هم اينك نزد من آمد و از پروردگارم به من سلام رساند و گفت: خداوند عزوجل، اهل عرفات و اهل مشعر را آمرزيد و بدهكاری هاى آنان را تضمين نمود». یکی از اصحاب برخاست و گفت: اى پيامبر خدا! آيا اين مژده، ويژه ماست؟ فرمود: «اين، براى شما و همه كسانى است كه پس از شما تا روز قيامت می آيند».
پيامبر خدا (ص) در حدیث دیگری فرمودند: هيچ مسلمانى نيست كه غروب عرفه در موقف عرفات، رو به قبله وقوف كند و صد بار بگويد: «معبودى جز خدا نيست، يكتا و بی شريك است، فرمانروايى و ستايش، از آنِ اوست و او بر هر چيزى تواناست» و سپس صد بار «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را بخواند و سپس صد بار بگويد: «خدايا! آن گونه كه بر ابراهيم و خاندان ابراهيم، درود فرستادى، بر محمّد، درود فرست. همانا ستوده و شكوهمندى و بر ما نيز همراه آنان، درود فرست»، مگر آن كه خداى متعال می فرمايد: «فرشتگانم! پاداش اين بنده من چيست؟ مرا تسبيح گفت و تهليل كرد، تكبير گفت و بزرگ داشت، مرا شناخت و مرا ستود و بر پيامبرم درود فرستاد. اى فرشتگان من! گواه باشيد كه من، او را بخشودم و شفاعت او را درباره خودش پذيرفتم و اگر اين بنده ام از من بخواهد، شفاعت او را درباره همه اهل عرفات، خواهم پذيرفت».
امام على (ع) می فرماید: به رسول خدا (ص) عرض شد: كدام گروه از اهل عرفات، جرمشان بزرگ تر است؟ حضرت فرمود: «الَّذى يَنْصَرِفُ مِن عَرَفات و هُوَ يَظُنُّ أنَّه لم يُغْفَر له؛ كسى كه از عرفات بر مىگردد و گمان مىکند كه بخشيده نشده است.»
امام صادق (ع) در شرح اين سخن فرمودند: مقصود كسى است كه از رحمت خداوند عزّوجل مأيوس است.
• پيامبر (ص) فرمود: «هنگامى كه مردم در عرفات وقوف می كنند و حاجات خود را با گريه و زارى درخواست می كنند، خداوند نزد فرشتگان به اين مردم افتخار می كند و به فرشتگان خطاب می كند: آيا نمی بينيد كه بندگان من از راه هاى دور و غبار آلود به سوى من آمده اند و مالشان را در راه من خرج كرده اند و بدن ها را خسته كرده اند؟ به عزت و جلالم سوگند گناهكاران آنان را به نيكوكاران شان می بخشم و آنها را از گناه پاك می كنم، مانند روزى كه از مادر متولد شده اند. جز گناهانى را كه ميان خودشان دارند (حقّ الناس)».
• همچنین آن حضرت فرمود: «آنگاه كه در عرفات وقوف كنى چنانچه گناهانت به تعداد شن هاى شنزار يا ستارگان آسمان يا قطرات باران باشد، خداوند آنها را خواهد بخشيد».
• پيامبر خدا (ص) فرمود: در هيچ روزى به اندازه روز عرفه، خداوند، بندگان را از آتش [دوزخ]، آزاد نمی كند…»
در روایت دیگری از پيامبر خدا (ص) وارد شده: برخى از گناهان، جز در عرفات، بخشوده نمی شود.
• امام سجاد (ع) در روز عرفه صداى سائلى را شنيد كه گدايى می كرد، به او فرمود: «واى بر تو، آيا در مثل چنين روزى از غير خدا سؤال می كنى؟ ! در حالى كه در اين روز براى بچه هايى كه در شكم مادران هستند نیز اميد سعادت و خوشبختى می رود!»
• امام باقر (ع) فرمود: «هيچ كس (چه نيكوكار و چه بدكار) در عرفات وقوف نمی كند مگر اين كه خداوند دعايش را مستجاب می كند».