براى «منى» چندين معنا به دست داده اند:
• منا در لغت از ريشه اُمنيه يا آرزوست. گويند وقتى حضرت آدم (ع) به زمين هبوط كرد، در اين مكان فرود آمد؛ از او در اينجا پرسيدند: آيا آرزويى دارى؟ از اينرو، اين سرزمين به منا معروف شد.
• از دعاى امام صادق (ع) در منا بر می آيد كه ريشه منا از مِنّت است؛ زيرا خداوند بر مردم منّت گذاشت و در اين مكان اعمال حج را به آنان ياد داد.
«اللَّهُمَّ هَذِهِ مِنًى وَ هِيَ مِمَّا مَنَنْتَ بِهَا عَلَيْنَا مِنَ الْمَنَاسِكِ؛
خدایا، این مِنٰی است و از جمله مناسکی است که به ما عطا فرمودی.»
• امام رضا (ع): علّت اینكه به مِنا، مِنا گفته شده، اين است كه جبرئيل (ع)، در آن جا به ابراهيم (ع) گفت: «هر چه می خواهى، از خداوند تمنّا كن». ابراهيم (ع) هم در دل خود از خدا خواست كه به جاى فرزندش اسماعيل (ع)، قوچى به عنوان فديه قرار داده شود و خداوند، دستور دهد كه آن را سر ببُرد. خداوند هم خواسته او را عطا كرد.
• آن را منى گفته اند زيرا «يمنى فيها من الدماء، اى يراق؛ در آنجا خون ريخته می شود.
• معناى ديگر كه از ابن عباس نقل شده آن است كه منى به معناى محلى است كه مردم اجتماع می كنند، زيرا «ان العرب يسمى كل مجتمع للناس منى؛ عرب هر جايى كه مجتمعى باشد آن را منى می خواند.
• معناى ديگر آن است كه خداوند بر بندگانش منت می گذارد و در آنجا گناهشان را می بخشايد.
• گفتهه اند كلمه «منا» برگرفته از اين سخن جبرئيل به حضرت آدم است كه: «أتَمَنَّى الجَنّة؟؛ آيا آرزوى بهشت دارى؟»