از همان صدر اسلام، دو جمره اولى و وسطى، از تمامى اطراف باز و قابل رمى بوده است؛ اما جمره عقبه، سينه كوه بوده و رسول خدا (ص) به گونه اى رمى می كرده است كه مكه سمت چپ و پشت سر ايشان، و منا در سمت راستشان قرار داشته است.
بنابر روايات شيعه، مستحب آن است كه فرد رمى كننده، اين چنين كه رسول خدا (ص) رمى می كرده، رمى كند.
در سال ۱۳۷۶ ق عبدالله بن دهيش، رييس محاكم شرعى مكه، فتوا به تخريب اين كوه داد، مشروط بر آن كه از آن سوى، رمى صورت نگيرد؛ اما اكنون از هر طرف به جمره عقبه رمى می شود.
جمرات سه گانه در گذشته به علت ازدحام و شلوغى، تلفاتى را شاهد بوده است؛ در ۱۳۸۳ ق. پلى بر روى آنها ساخته شد تا حاجيان بتوانند از بالاى پل نيز رمى كنند. لذا بر ارتفاع جمرات افزودند.
در سال ۱۳۸۳ ش. جمرات سه گانه كه به صورت استوانه كوچك چهار ضلعى بود، به شكل ديوار مستطيل بزرگ به طول ۱۰ متر و ارتفاع ۴ متر در آمد تا حاجيان راحت تر بتوانند بر آن سنگ بزنند و مجبور نباشند براى سنگ زدن به يك استوانه كوچك، گرفتار مشكل شوند. اين افزودگی ها بر جمرات، عمدتاً در كناره ها صورت گرفت و جاى اصلى جمرات، تقريباً در وسط اين ديواره جديد بوده است.